Odpuszczam wszystkie smutki i rozczarowania mojego zranionego dziecka.

Odpuszczam każdego, kto nie wibruje już na tej samej częstotliwości co ja.

Odpuszczam pozory i udawanie, moje i innych.

Odpuszczam nadzieję, że jutro będzie lepiej i akceptuję, że to, czego szukam, jest już w teraz.

Odpuszczam każdą część mnie, która jest zraniona, zniszczona i cierpiąca.

Odpuszczam swoją ciemność i zamiast tego wpuszczam uzdrawiające światło.

Odpuszczam wszystkie nadzieje, które zbudowałem i wszystkie projekty, które nigdy nie działały, aby otworzyć mnie na nowe propozycje bardziej dostosowane do tego, czym się Stałem.

Odpuszczam wszelkie zniekształcenia i chore części we mnie.

Odpuszczam poczucie winy moich starych karm, ponieważ wybaczam sobie, zamiast karać siebie.

Odpuszczam niepokój i lęk mojego wewnętrznego dziecka, dbając o to, by dać mu to, czego nigdy nie otrzymało.

Odpuszczam smutek, by zastąpić go radością.

Odpuszczam rozpacz, aby żywić się nadzieją.

Odpuszczam nietolerancje i niecierpliwość, zastępuję je mądrością i dystansem.

Odpuszczam wszystkie moje obawy, by
zastąpić je całą MIŁOŚCIĄ, która we mnie żyje …

Autor:

Mario Wiśniewski

animator, psychoterapeuta, aktor, reżyser teatralny, podróżnik, nauczyciel tantry